ΣΧΟΛΙΚΟ
ΕΤΟΣ:
2015-2016

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΤΗ

Πάμε Κατασκήνωση?

09 Μαΐου 2013
03.jpg 02.jpg 01.jpg  

Αγαπητοί γονείς και φίλοι

και εκεί που σκεφτόμουνα να γράψω για την ιδέα (για άλλους παράτολμη για μένα ιδανική κατάσταση και τέλεια εμπειρία ζωής)να πάρω 20 παιδιά (νήπια –πρώτη και Δευτέρα δημοτικού) για μια εβδομάδα κατασκήνωσης στο Μικρό Καζαβίτι της Θάσου, στο σπίτι της Νίτσας και του Νίκου Κων/δη, στο οποίο διαμένουν για χρόνια παιδιά με προβλήματα(πάνω από 101) έπεσε στα χέρια μου το διήγημα «Τα ψηλά βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Δεν ξέρω πως συμβαίνει, αλλά κάθε φορά που θέλω να γράψω για κάτι, σκοντάφτω επάνω σε κείμενα που ταιριάζουν απόλυτα και σε μένα και στη στιγμή. «Τα ψηλά βουνά»  είναι από τα αναγνώσματα της δικής μας παιδικής ηλικίας, εκεί στη δεκαετία του ΄70. Από τις πρώτες σελίδες ξεπηδάνε εικόνες Ελλάδας, με βουνά και δάση, με θρύλους και παραδόσεις και με τους ανθρώπους να είναι σε αρμονία με όλα αυτά, καθώς ήταν καθοριστικός ο ρόλος τους στη ζωή και στην εκπαίδευσή τους. Και ξεκινάει το διήγημα με τα παιδιά να θέλουν να πάνε κατασκήνωση στο βουνό.

“ Πολλές φορές ο δάσκαλος τους είχε πει στο μάθημα, πως τα παιδιά που είναι στη τελευταία τάξη του ελληνικού μπορούν να πάνε μόνα τους στο βουνό. Πώς, άμα έχουν θάρρος και πειθαρχία, μπορούν να κατοικήσουν μόνα τους εκεί ένα – δύο μήνες. Φτάνει να έχουν την άδεια του πατέρα τους, την κατοικία και την τροφή.

-«Πόσα πράματα», τους είπε, «θα μάθετε όταν πάτε τόσο ψηλά! Ούτε το βιβλίο μπορεί να σας τα πει ούτε γω». Κι έφυγε για την πατρίδα του, για να περάσει τις διακοπές. Ήταν βέβαιος πως, άμα θέλουν τα παιδιά, θα το κατορθώσουν.

Τα παιδιά παρακάλεσαν τους γονείς τους να τους αφήσουν να πάνε. Εκείνοι αντιστάθηκαν στην αρχή.

-«Πού ξέρομε», είπαν, «τι θα κάμετε τόσο μακριά; Τάχα θα μπορείτε να βρίσκετε ό,τι σας χρειάζεται; Θα φροντίζει ο ένας για τον άλλο; Θα είστε αχώριστοι;».

Υποσχέθηκαν πως και τα εικοσιπέντε παιδιά θα είναι σαν ένας. Μα ύστερα οι δικοί τους ρώτησαν:

-«Πού θα βρείτε τις καλύβες να καθήσετε;» Ήταν η πρώτη δυσκολία. Ύστερα τους είπαν :

-«Πού θα βρίσκετε την τροφή για να ζείτε τόσο μακριά;………»

Οι γονείς πάντα, όλες τις εποχές με τις αγωνίες τους. Τελικά τα παιδιά πήγαν και έμειναν δυο μήνες στο βουνό. Και στο τέλος  περιγράφει ο Παπαντωνίου  με γλαφυρό τρόπο την επιστροφή των παιδιών στα σπίτια τους:«....Οι μικροί ταξιδιώτες που κατεβαίνουν από το Χλωρό ( βουνό) δεν είναι οι ίδιοι που είχαν ανέβει εδώ και ενάμιση μήνα.

Αυτοί εδώ έχουν ωραίο χρώμα στο πρόσωπο και είναι πολύ πιο δυνατοί από κείνους. Είδαν τη μεγάλη πλάση, που εκείνοι δεν την ήξεραν και μέσα σε αυτήν έζησαν μονάχοι τους μέρες και νύχτες.

Είδαν το βουνό, βράχηκαν στα ποτάμια που βροντούν, πάτησαν στους στοιχειωμένους βράχους και έμαθαν να κινδυνεύουν ο ένας για τον άλλον.

Ο Φάνης που είχε έρθει τότε ήταν λυπημένος και λιγόψυχος. Ο Φάνης που γυρίζει τώρα, έχει γερή και άφοβη ψυχή. Ο Αντρέας στο σχολείο ήταν ένα παιδί. Στο βουνό νίκησε τις δυσκολίες και κυβέρνησε τους άλλους.

Όσοι από τους παλιούς θυμούνται αυτή την ιστορία μας είπαν πως εκεί στη χώρα  φάνηκε έπειτα από χρόνια  ένας δάσκαλος που άφησε  όνομα.

Έπαιρνε τα παιδιά και τα δίδασκε κάτω από τα δέντρα.

Όταν δεν ήταν βαρυχειμωνιά, είχαν για σχολείο πότε ένα πεύκο, πότε ένα πλάτανο. Έπαιρναν το βιβλίο τους και διάβαζαν μαζί του απάνω στους λόφους, στον ήλιο και στον αέρα.

Από κει τους έδειχνε  τους γύρω τόπους, τη γη, τον ουρανό, τα πλάσματα όλα. Τους πήγαινε κοντά  στις αγελάδες, στα πρόβατα, στα γίδια, στις κότες για να μάθουν πως ζούνε.

Τους μάθαινε τη ζωή των δέντρων, των πουλιών και των εντόμων. Όταν ήταν καθαρή αστροφεγγιά, τους έδειχνε από ένα ύψωμα τον ουρανό και τους ονόμαζε τ’ άστρα.

Τους μάθαινε να γράφουν όσα έβλεπαν στον κόσμο κι όσα είχαν στο νου και στην ψυχή τους......» Ζαχ.  Παπαντωνίου

Αλήθεια, ποιος δε θα ήθελε να ζήσει εναν τέτοιο δασκαλο και μια τέτοια εμπειρία και πείτε μου αν αυτή δεν είναι αληθινή και ουσιαστική εκπαίδευση. Αν είχαν τη δυνατότητα οι άνθρωποι μιας τέτοιας εμπειρίας, θα είχαν εξασφαλίσει το διαβατήριο για μια ζωή με νόημα και χαρά που δε θα εμπεριέχει όλα όσα περιγράφει στο παρακάτω κείμενο  ο μεγάλος μας ζωγράφος Αλέκος Φασιανός:

«Ρώτησα έναν έφηβο 15 ετών να μου πεί ή να θυμηθεί κάτι από την παιδική του ηλικία. Και προς μεγάλη μου έκπληξη μου λέει: «Δεν θυμάμαι τίποτα». Μία μνήμη στο σκοτάδι. Το παιδί δεν είχε κανένα παρελθόν σαν εικόνα ακόμα, χωρίς βιώματα, χωρίς εικόνες των  περασμένων.Θυμάμαι ότι ο παππούς μου συνεχώς διηγιόταν διάφορες πράξεις ή συμβάντα της παιδικής του ηλικίας. Πώς πήγαιναν,  κόβανε μούρα  κόκκινα και πασαλειβόντουσαν  με κόκκινο και λέγανε τους γονείς τους  ότι είχαν χτυπήσει. Ή βόλτες με ποδήλατο που έβαζαν και χαρτονάκια στις ακτίνες στις ρόδες για να κάνει θόρυβο  μηχανικό, ή ψαρέματα με γύλους, πέρκες  και σπάρους στις ακρογιαλιές.

Ενώ τα παιδιά Του σήμερα είναι μ’ ένα παιχνιδάκι κομπιούτερ ή κινητό τηλέφωνο. Και με τα δάχτυλά τους που τα κινούν με τρομαχτική  ταχύτητα, επικοινωνούν και καμαρώνουν οι γονείς τους ότι  ξέρουν να χειρίζονται μηχανικά πράγματα.  Ή βλέπουν στην οθόνη τον φωτεινό, μαγικό και ψεύτικο κόσμο, να κινούνται δολοφόνοι, μάγοι εξώκοσμα εφιαλτικοί, απάνθρωποι, όντα τρομαχτικά, που μολύνουν τις παιδικές ψυχές. Παιδί θα πει παίζω. Το παιδί πρέπει να παίζει, να έρχεται σε επαφή με τη φύση, να τη γνωρίσει, γιατί απ’ αυτήν εξαρτάται. Ή να φτιάχνει μόνο του παιχνίδια.Να μάθει να χειρίζεται τα σφυριά, τις τανάλιες, τις πρόκες, τα μέταλλα και μ’ αυτά να δημιουργεί τον κόσμο του. Αυτό θα είναι η αυτονομία του: να σου λέει «Κοίτα τι έφτιαξα!».

Ενώ όταν του αγοράζουν έτοιμο  τον κόσμο, την άλλη μέρα θέλει έναν άλλο. Έτσι τα παιδικά δωμάτια είναι γεμάτα από πλαστικά παιχνίδια, αρκούδες τεράστιες, γουρουνάκια νάυλον  γεμάτα με καλώδια ηλεκτρικά, που δημιουργούν φωνές. Φωνές ψεύτικες σε ένα σκοτάδι του μέλλοντος κόσμου του παιδιού.....»

Για όλα αυτά και για άλλα πολλά σκεφτήκαμε να πάμε με τα παιδιά μας τον Ιούλιο κατασκήνωση σε βουνό.  Και  το Καζαβίτι, έτσι όπως το ζήσαμε φθινόπωρο και άνοιξη, εμείς οι δάσκαλοι (είκοσι) τις δύο φορές που πήγαμε για σεμινάριο, είναι ιδανικό μέρος. Και γι΄αυτό το επέλεξαν για το έργο τους με τα παιδιά η Νίτσα με το Νίκο, γιατί ξέρουν ότι οι πληγές των ανθρώπων γιατρεύονται (αυτό κάνουν) εκεί στο βουνό, με τους ανθρώπους να γίνονται ομάδα και να ανακαλύπτουν τη χαρά του να ζεις και να συμβιώνεις αρμονικά  με όλους.

 Περιμένουμε με αγωνία δάσκαλοι και παιδιά να ζήσουμε αυτή την εμπειρία.

                                                                 Με αγάπη και συγκίνηση Βέτα Γεωργιάδου

 
 

sitemap

2o χλμ Τριλόφου - Επανωμής
Τ.Θ. 1827, 57500 Επανωμή
Τ.: 23920 64370
F.: 23920 64909
Κ.: 6973 744967
sxoleiotisfysis@gmail.com

Join us on

 

 
© 2012 ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ | design by: VISSARION | developed by: VP