ΣΧΟΛΙΚΟ
ΕΤΟΣ:
2015-2016

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΤΗ

Η διαφορετικότητα...
και η κατασκήνωση
στο Κασαβίτι της Θάσου

05 Ιουλίου 2013
01.jpg      

Η  ανάρτηση της Κατερίνας με θέμα «η μαμά του Τάκη» μου δίνει την ευκαιρία να καταθέσω τη δική μου εμπειρία σε σχέση με τη διαφορετικότητα και την αντιμετώπησή της  και να το συνδέσω με την κατασκήνωση που οργανώνουμε για 32 παιδιά στο γνωστό πια σε όλους, Καζαβίτι της Θάσου.

Λέει λοιπόπν η Κατερίνα:

«...και σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός ο Τάκης, μα αύριο ποιος ξέρει ίσως να είναι διαφορετικό το δικό μας παιδί....


Για πολλούς και ασήμαντους λόγους...Δεν χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, μη νομίζουμε πως μόνο τα σοβαρά μας κάνουν ιδιαίτερους...Στα μάτια των παιδιών, το δικό μας παιδί,  μπορεί να είναι διαφορετικό ή ιδιαίτερο γιατί έχει μακριά μαλλιά, γιατί μιλά πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, γιατί τσεβδίζει, γιατί κλαίει πολύ ή γιατί είναι φωνακλάδικο, γιατί είναι φαφούτικο, γιατί είναι γκρινιάρικο, γιατί παριστάνει το μάγκα, γιατί είναι κοντύτερο ή ψηλότερο από τα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είναι παχουλό, ή πολύ αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, γιατί δεν μπορεί να βάλει καλάθι στο μπάσκετ, γιατί το θεωρούν άσχημο, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά ή γρήγορα με τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί δυσκολεύεται στα μαθήματα, γιατί είναι πιο σκούρο το δέρμα του ή πιο ανοιχτό...ποιος ξέρει; 


Τα παιδιά βρίσκουν λόγους για να γίνουν σκληρά με τη διαφορετικότητα και τότε...θα έρθει η σειρά μας να νιώσουμε το περιθώριο μέσω του παιδιού μας....Θα νιώσουμε τον πόνο και την απόγνωση και τότε θα γίνουμε "η μαμά του Τάκη"! κι ίσως αυτό να είναι παροδικό μιας και το παιδί μας μπορεί να αλλάξει, να ψηλώσει, να αδυνατίσει, να κόψει τα μαλλιά του και να μην είναι πια διαφορετικό...όμως ο Τάκης θα είναι για πάντα Τάκης κι η μαμά του θα έχει για πάντα να αντιμετωπίζει γονείς σαν εμάς,  που θεωρούμε τα παιδιά μας  ανώτερα και σημαντικότερα και μπορεί να ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι και να γίνουμε...κάτι άλλο. Τότε θα έχει έρθει για εμάς η ώρα του θερισμού...

Όχι, η ζωή δεν εκδικείται, η ζωή εκπαιδεύει και για κάποιους, ήρθε...η ώρα της εκπαίδευσης. Η ζωή θα βρει τρόπο να μας εκπαιδεύσει...κι ας μην χρειαστεί αυτό να γίνει με πόνο. Οπότε ας κάνουμε χρήσιμη μια σκληρή εμπειρία, ας εκπαιδευτούμε  κι ας εκπαιδεύσουμε κι εμείς τα παιδιά μας στο να αποδέχονται τη διαφορετικότητα. Μόνον έτσι θα μάθουν να  αναγνωρίζουν την περιθωριοποίηση για να την αποφεύγουν είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, είτε ως απλοί παρατηρητές...» 

 

διαβάστε όλη την ανάρτηση εδώ:
http://kapaworld.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

 

Είχα λοιπόν,και εγώ έναν Βαλάντη από το Φοίνικα, όταν εργαζόμουν σε ένα νηπιαγωγείο της Καλαμαριάς, που του έτρεχαν τα σάλια και δεν ήταν και πολύ καθαρός, και που δεν είχε μια μαμά, σαν τη μαμά του Τάκη, να τον υποστηρίζει και να του μαθαίνει. Όμως  όταν χαμογελούσε ο Βαλάντης και χαμογελούσε συχνά δεν ήταν το πρόσωπό του απλά σαν τον ήλιο. Ήταν ίδιος ο ήλιος και φώτιζε όλους εμάς γύρω του. Γιατί ο Βαλάντης μας αγαπούσε όλους. Και αυτή η αγάπη τον έκανε να λάμπει. Συμβαίνει πολλές φορές, εμείς οι «τέλειοι» όπως μας περιγράφει η Κατερίνα, να είμαστε συναισθηματικά ανάπηροι και αυτή η αναπηρία μας κάνει δυσλειτουργικούς απέναντι στη ζωή, απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Θυμάμαι ότι τότε  διάβασα στα παιδιά «το φυλακισμένο που κλαίει» και το παίξαμε θεατρικά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το βιβλίο αυτό μιλούσε για την αδικία, τη φτώχεια, την πείνα κ.α., όλα αυτά που οδηγούν τον άνθρωπο στο να βγει στο περιθώριο. Και έχουμε μεγάλη ευθύνη σαν κοινωνία, σαν ομάδα και κοινωνικός περίγυρος, όταν συμβαίνει αυτό, γιατί το δημιουργούμε με πολλούς τρόπους. Είτε προκαλώντας το άμεσα, είτε αδιαφορώντας, γιατί δεν έχουμε καταλάβει όλοι μας ό,τι το δικό σου καλό, είναι και δικό μου.

Αυτό που αντιλήφθηκα από την εμπειρία μου με τα παιδιά,είναι ό,τι τα παιδιά δεν είναι σκληρά απέναντι «στους διαφορετικούς», σε αυτούς που έχουν κάποια αναπηρία. Τα παιδιά έχουν μια φυσική περιέργεια στο να διερευνούν τα πράγματα και να προσπαθούν να τα ερμηνεύσουν. Και γιαυτό κοιτάνε με προσοχή και  ρωτάνε με επιμονή, γιατί είναι έτσι, τι έπαθε, γιατί του τρέχουν τα σάλια, γιατί  δεν έχει πόδι κ.τ.λ. Και μόλις πάρουν τις απαντήσεις τους, παύει προσοχή τους προς το πρόσωπο που την προκάλεσε και προχωράνε στη διαμόρφωση σχέσεων, όπως θα έκαναν και με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Το αν τα παιδιά περάσουν στο στάδιο του χλευασμού ή της αδιαφορίας ή της συμπόνοιας με την έννοια κοίτα πως είναι το καημένο, αυτό εξαρτάται ξεκάθαρα από τη συνειδητοποιημένη ή ασυνείδητη  στάση των ενηλίκων, που είναι συναισθηματικά ανέτοιμοι να αποδεχτούν την όποια διαφορετικότητα. Και αυτή η στάση περνάει στα παιδιά όχι απαραίτητα με τα λόγια, αλλά κυρίως με το συναίσθημα και με τη γλώσσα του σώματος. Το βλέμμα που αποστρέφεται,το στόμα που στραβώνει,το σώμα που σφίγγεται.

Ήρθε μια φορά στο σχολειό μας, το Σχολειό της Φύσης, μια «ειδική παιδαγωγός» να διερευνήσει το πως θα προετοιμάσουμε την τάξη και τα παιδιά για την υποδοχή ενός παιδιού, που είχε κάποιο πρόβλημα ακοής. Με ρωτάει λοιπόν: -«τι θα πείτε στα παιδιά από πριν, πριν μπει το «ειδικό» παιδί στην τάξη;» Και απαντώ: «-τίποτε!!». Και συνεχίζω: «- εάν ερχόταν στην τάξη μου ένα οποιοδήποτε παιδί, που δεν θα είχε κανένα από αυτά τα προβλήματα που λέτε, θα προετοίμαζα την τάξη γιαυτό;  Θα έλεγα θα ρθεί ο Αντώνης και θα είναι ξανθός, με γαλανά μάτια, ψηλός κτλ.; Γιατί λοιπόν να το κάνω με αυτό το παιδί και από τη στιγμή που θα το κάνω, να στείλω το μήνυμα στα άλλα παιδιά, ό,τι εδώ έχουμε μια ιδιαίτερη περίπτωση διαφορετική από όλους εμάς. Αυτό αυτόματα βγάζει το παιδί από την ομάδα. Με το δικό μου τρόπο λοιπόν, όταν Θα μπει το παιδί αυτό στην τάξη, θα απαντήσουμε στις απορίες που θα δημιουργηθούνπ.χ για τα ακουστικά του κ.α. Θα  εξηγήσουμε τι πρέπει να προσέξουμε και πως θα το βοηθήσουμε και θα πάμε παρακάτω. Τα παιδιά μόλις πάψει η περιέργεια, θα ξεχάσουν τη διαφορετικότητα και θα συνεχίσουν όπως ήταν και πριν, έχοντας ενσωματώσει το καινούριο μέλος. Το έχω δει να συμβαίνει με όλα τα παιδιά με ιδιαιτερότητες, που πέρασαν από το σχολείο.

Η «ειδική» παιδαγωγός με κοίταξε με το δικό της τρόπο, με απέρριψε και έφυγε, χωρίς να μου εμπιστευτεί το παιδί. Δεν κατάλαβε ότι από τη στιγμή που παρουσιάζουμε κάποιον εστιάζοντας στο πρόβλημα, από εκείνη τη στιγμή αρχίζει ο στιγματισμός. Πρώτα αποδεχόμαστε τον οποιοδήποτε συνάνθρωπό μας, χωρίς σκέψεις και μετά θα δούμε τι έχει και τι χρειάζεται από εμάς. Η δική μας η στάση, γονέων-δασκάλων, είναι αυτή που περνάει και στέλνει ξεκάθαρα μηνύματα προς το παιδιά, ό,τι εδώ κάτι άλλο γίνεται, κάτι διαφορετικό συμβαίνει και από εκείνη τη στιγμή αρχίζει να διαμορφώνεται μία κατάσταση,που εμπεριέχει το μακριά από εμένα αυτό που βλέπω, με «μαλακό» ή σκληρό τρόπο. Και φταίει το ότι ο «πολιτισμός» και η κουλτούρα μας, ως λαός,δεν μπόρεσε να αποδεχτεί την αναπηρία. Δεν ξέρω αν φταίει το «προπατορικό αμάρτημα» με τον Καιάδα στη Σπάρτη και αν αυτό μεταφέρεται κληρονομικά, αλλά είχαμε τόσα καλά να διαλέξουμε ανάμεσα από τις αρετές των αρχαίων Ελλήνων. Γιατί έπρεπε να επιλέξουμε εκείνα που μας απομακρύνουν από την έννοια του ανθρώπου; Καμμιά φορά ούτε οι γονείς των παιδιών αυτών, αλλά κυρίως ούτε  η κοινωνία είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν στο αίτημα του κάθε, μα του κάθε ανθρώπου να έχει μια αξιοπρεπή ζωή. Εκείνη όμως που ευθύνεται κυρίως, για τη στάση όλων υμών, είναι η πολιτεία που πάντα ήταν κατώτερη των περιστάσεων και δε φρόντισε να έχει μια εκπ/κή πολιτική ορθής αποδοχής και μια κοινωνική πολιτική που να διεκολύνει και να υποστηρίζει με κάθε τρόπο τον κάθε «διαφορετικό». Όμως κάποια στιγμή, όλοι εμείς θα πρέπει να αντιληφθούμε,ό,τι η αλλαγή μπορεί να έλθει μόνο από εμάς, από μέσα μας και να σκεφτούμε- αυτό βοηθάει περισσότερο-, ότι και εμείς κάποια στιγμή μπορεί να βρεθούμε στη θέση της οικογένειας που έχει πρόβλημα και τότε πώς θα θέλαμε εμείς να μας αντιμετωπίζουν; Η ενσυναίσθηση είναι μια δεξιότητα της συναισθηματικής νοημόσύνης, ίσως η πιο σημαντική, που αυτόματα ρυθμίζει τις αντιδράσεις μας, γιατί μας βάζει στη θέση του άλλου.

Αν για το Καζαβίτι και για τη διαμονή μας εκεί με τα παιδιά χαίρομαι μια φορά (ήταν και αυτό ένα από τα όνειρά μου σαν παιδαγωγός. Να ζήσουμε με τα παιδιά για κάποιο χρονικό διάστημα, μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον μόνοι μας, για να μπορούμε ανεπηρέαστα να φτάσουμε μέσα από καταστάσεις συνεχούς συνύπαρξης και έντονων εμπειριών σε μια βαθιά επικοινωνία), αν λοιπόν χαίρομαι πολύ γιαυτό, χαίρομαι διπλά για το Δημήτρη και το Φώτη, τα παιδιά που φιλοξενεί η Νίτσα και ο Νίκος από τα χωριά SOS, γιατί θα τους δώσουμε την ευκαιρία για λίγες μέρες να γίνουν μέσα στο δάσος που το γνωρίζουν καλά, οι δάσκαλοι των δικών μας παιδιών. Θα τους δείξουν στο εργαστήριο του Νίκου πως να φτιάχνουν κατασκευές με το ξύλο (Φώτης) και πως να ψαρεύουν στη θάλασσα (Δημήτρης). Και ο Δημήτρης και ο Φώτης, που στην παιδική τους ηλικία βίωσαν με τον πιο βάναυσο τρόπο σωματική και ψυχική κακοποίηση και που στο σχολείο που πηγαίνουν και στο χωριό που ζουν ακροβατούν στο περιθώριο, καθώς εκεί τους σπρώχνουν δάσκαλοι και χωριανοί, τώρα θα νιώσουν χρήσιμοι καί πρωταγωνιστές!

Μας δίνεται με την κατασκήνωση η δυνατότητα να ξεπεράσουμε το «εγώ» μας και τις όποιες ανησυχίες μας και να δούμε τους ανθρώπους με μια πιο καθαρή ματιά. Να καταλάβουμε την ανάγκη του άλλου για την  αγάπη, που δεν πήρε στην ηλικία που έπρεπε και που αυτή η έλλειψη τον κάνει «άγαρμπο», γιατί είναι αμάθητος. Σας ευχαριστώ που μου εμπιστεύεστε τα παιδιά σας και που δίνεται τη δυνατότητα σε αυτά τα δύο παιδιά να γίνουν και να νιώσουν σημαντικοί. Γιατί όλοι μας έχουμε αυτό το δικαίωμα και όπου οι συνθήκες δεν το υποστηρίζουν θα πρέπει εμείς, που μεγαλώνουμε και εκπαιδεύουμε παιδιά, πολίτες του αύριο, να το κάνουμε.

Χάσαμε όλο το νόημα της ζωής, αποζητώντας την «τέλεια εικόνα». Η «τέλεια οικογένεια», με τα «τέλεια παιδιά», το «τέλειο σπίτι» και το «τέλειο γκαζόν» και εγκλωβιστήκαμε σε αυτήν την εικόνα. Και γιαυτό «πονάμε» ακόμα πιο πολύ σήμερα. Η πραγματική ζωή όμως, που εμπεριέχει την αποδοχή, την αγάπη και τη χαρά, δε χρειάζεται φτιασίδια. Είναι από μόνη της ωραία. Και έχουμε υποχρέωση να το καταλάβουμε γρήγορα, γιατί εκπαιδεύουμε μικρούς ανθρώπους που θα πρέπει να χαίρονται περισσότερο, ξοδεύοντας λιγότερα και που θα πρέπει να διαμορφώσουν μια κοινωνία, όπου όλοι θα έχουν περίοπτη θέση. Ακόμα και ο Βαλάντης που χαμογελάει σαν ήλιος.

Με πολύ αγάπη
Βέτα

 
 

sitemap

2o χλμ Τριλόφου - Επανωμής
Τ.Θ. 1827, 57500 Επανωμή
Τ.: 23920 64370
F.: 23920 64909
Κ.: 6973 744967
sxoleiotisfysis@gmail.com

Join us on

 

 
© 2012 ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ | design by: VISSARION | developed by: VP