ΣΧΟΛΙΚΟ
ΕΤΟΣ:
2015-2016

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΤΗ

Η εκπαιδευτική εμπειρία
από την κατασκήνωση μικρών παιδιών
στο Καζαβίτι της Θάσου

27 Ιουλίου 2013
06.jpg 05.jpg 04.jpg  
03.jpg 02.jpg 01.jpg  

«...Η γη είναι όλων μας δεν ανήκει σε κάποιους. Είναι για να τη ζει κανείς ευτυχισμένα, γεμάτος από τον πλούτο της ζωής μέσα του, χωρίς συγκρούσεις. Αυτή η αίσθηση του πλούτου της ζωής, η αίσθηση ότι η γη ανήκει σε όλους μας, δεν μπορεί να έρθει με εξαναγκασμό,με νόμους. Πρέπει να έρθει από μέσα μας, επειδή αγαπάμε τη γη και όλα όσα βρίσκονται επάνω της και αυτή η αγάπη είναι κατάσταση μάθησης.»

Αυτό είχαμε στο μυαλό μας, όταν πήραμε 33 παιδιά και τα πήγαμε σε ένα ορεινό χωριό της Θάσου. Να ανακαλύψουν την ομορφιά της γης, να τη γνωρίσουν, για να την αναζητούν στη ζωή τους και να τη σέβονται.

Και βέβαια δεν είχαμε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μας σε σχέση με τη διαδικασία, αλλά είχαμε εμπιστοσύνη στη φύση και στα παιδιά. Ξέραμε ότι αυτά δύο θα μας δείξουν το δρόμο. Πήγαμε λοιπόν ανοιχτοί σε όλα τα ενδεχόμενα και αφεθήκαμε στη μαγεία και των δύο. Των παιδιών και της φύσης.

Πως να περιγράψεις και πως να μεταφέρεις εμπειρίες που τις χαρακτηρίζει μία λέξη. Το τέλεια!! Ήταν η λέξη που ακουγόταν από τα στόματα μικρών και μεγάλων, όλες τις ώρες της ημέρας.

Στο ξεκίνημα υπήρχε πολύ χαρά και προσμονή, αλλά και αγωνία κυρίως από τους γονείς που εμπιστεύτηκαν μικρά παιδιά σε μια ομάδα ανθρώπων, που τολμούσε παράτολμα.

Αλλά με το που ξεκινήσαμε και μπήκαμε στο δρόμο ένιωσα ότι όλο αυτό ήταν σωστό κι ό,τι όλα θα πήγαιναν καλά.

Στο πλοίο πολύ χαρά και ενθουσιασμός με τους γλάρους και τον καπετάνιο, που τον επισκεφτήκαμε στην καμπίνα του.

Με το που φτάσαμε στον ξενώνα τα παιδιά διάλεξαν την ομάδα τους και πήραν δωμάτια. Στην αυλή όλοι μαζί σκεφτήκαμε το πως θα λειτουργήσουμε σαν ομάδα και συμφώνησαν όλοι, πως πρέπει να μπουν κανόνες. Αυτό που έκανε τη διαφορά με τους κανόνες, ήταν ότι μπήκαν μόνο όσοι χρειάστηκαν απλά για να μπορέσουμε να συμβιώσουμε. Δεν υπήρχαν οι άνευ λόγου και αιτίας απαγορεύσεις, που όλοι εμείς σαν ενήλικες θέτουμε διαρκώς και που δυσκολεύουν τη ζωή μας.

Οι ομάδες βρήκαν όνομα μέσα από συλλογικές διαδικασίες κι έτσι δημιουργήθηκαν «τα αστεία φίδια», «οι κύκνοι», «οι εξερευνητές του δάσους», «τα ελεύθερα πουλιά», «οι γλάροι» και οι «νεράιδες του ουράνιου τόξου».

Φάγαμε για πρώτη φορά όλοι μαζί στην αυλή της Νίτσας, που έκτοτε χαρακτηρίστηκε σαν ταβέρνα(κυρία, πάω πίσω γιατί ξέχασα κάτι στην ταβέρνα) και ήταν η πιο θορυβώδης συνύπαρξη, καθώς κάθε μέρα που περνούσε κάνανε και λιγότερη φασαρία, για να καταλήξουμε την Κυριακή να τρώμε όλοι μαζί, στην ταβέρνα του χωριού, στην όμορφη πλατεία και να υπάρχει τόση ησυχία και συνεργασία, που όταν το συνειδητοποίησα σκέφτηκα ότι και μόνο γιαυτό άξιζε τον κόπο.

Από την πρώτη μέρα επισκεφτήκαμε το κοτέτσι του Νίκου, όπου μας ξενάγησε ο ίδιος μαζί με το Δημήτρη (Δημητράκη όπως τον φωνάζει), που έχει έφεση στο ζωϊκό βασίλειο. Μας έδειξαν τον κόκορα με το ένα μάτι και μας σύστησαν τις γάτες. Στο βασίλειο του Νίκου όλα έχουν ονόματα και είναι αυτούσιες υπάρξεις με αξία. Τη σωστή! Αυτή που είχαν από όταν συνερεύθηκαν με τον άνθρωπο και όχι αυτή, όπου τα ζώα υποκαθιστούν τους ανθρώπους, λόγω της δυσκολίας να τα βρούμε με τους συνανθρώπους μας.

Στη συνέχεια χωθήκαμε στο δάσος ανυπόμονα,έτσι για να γευτούμε κάτι από την απόλαυση που θα μας χάριζε τις επόμενες μέρες. Σε αυτή τη βόλτα ήμασταν λίγο κουμπωμένοι,εμείς οι ενήλικες. Κρατούσαμε τα παιδιά από το χέρι στα σημεία, που θεωρούσαμε ότι ήταν λίγο επικίνδυνα, με το Φώτη και τον Δημήτρη να τρέχουν γύρω μας και να πετάγονται από τους θάμνους και απ'τα μονοπάτια. Ανεβήκαμε σε μια πλαγιά απ΄όπου είδαμε το ηλιοβασίλεμα και φάγαμε μούρα και κράνα στυφά. Βέβαια τα παιδιά που δοκίμασαν τότε ήταν λίγα, για να φτάσουμε την τελευταία μέρα να θέλουν να φάνε τα περισσότερα και να προσπαθούν να τα φτάσουν με τα χέρια να γίνονται κόκκινα, λες και έτρεχε αίμα από αυτά. Και εκείνη την ώρα να νιώθεις ότι τα παιδιά βιώνουν την ασφάλεια του ό,τι η φύση έχει τον τρόπο να σε φροντίσει, προσφέροντας σου ένα σωρό καλούδια και εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να απλώσεις το χέρι να το πάρεις. Αρκεί να το κάνεις με αγάπη. Δεν θα έφταναν τόσα παιδιά στο τέλος, να θέλουν να δοκιμάσουν, αν δεν είχε ελευθερία αυτή η κατάσταση και αν δεν ήταν χωρίς περιορισμούς:- πρόσεξε το κλαδί, κοίτα μη λερωθείς, πώς έγιναν έτσι τα χέρια σουκτ.λ. Εμείς γελούσαμε με τα αστεία μούτρα και με τα κατακόκκινα χέρια και ήθελαν όλο και πιο πολλοί να βουτάνε στο χρώμα.

Τώρα που γυρνάω πίσω, για να τα καταγράψω, συνειδητοποιώ και εγώ την πορεία που έκαναν τα παιδιά σε σύντομο χρονικό διάστημα, για να φτάσουν στην αυτονομία, στην ελεύθερη έκφραση λόγου και κίνησης, στη συνεργασία και στην αντίληψη του λειτουργώ ως ομάδα.

Και τα λάθη που κάνεις στη διαδικασία, σου τα υποδεικνύουν τα ίδια τα παιδιά αρκεί να έχεις ανοιχτές τις κεραίες για να τα συλλάβεις. Π.χ. εμείς πάντα αναφερόμασταν στις μικρές ομάδες που δημιούργησαν τα παιδιά, με τις ονομασίες που προείπαμε κι έτσι όταν περπατήσαμε στο λαβύρινθο και φτάσαμε στο κέντρο του, είπαμε να αγκαλιαστούμε όλοι μαζί και να φωνάξουμε «σ΄αγαπώ», αναφερόμενοι στους όποιους ήταν δίπλα μας. Και τότε ο Γιώργος μου λέει: «...αυτόν κυρία δεν τον αγκαλιάζω γιατί είναι από την ομάδα Αστεία Φίδια».

Από τότε κάναμε πιο πολλά και συνειδητοποιημένα για να δεθούν και σαν μεγάλη ομάδα.

Σταματάω τη μέχρι τώρα καταγραφή με τα λόγια ενός μεγάλου δασκάλου που τον ρώτησαν:- «μπορεί όντως η αλλαγή ελάχιστων και μόνο ανθρώπων να επηρεάσει την ανθρώπινη συνείδηση;.»

Και ο δάσκαλος απάντησε: «είναι σαν να μου λέτε: -σάμπως άμα αλλάξω εγώ, θα τελειώσουν ποτέ οι πόλεμοι; - Οι πόλεμοι θα τελειώσουν όταν τελειώσετε εσείς με τον πόλεμο. Γνωρίζω λοιπόν από τα βάθη της καρδιάς μου, ότι αν αλλάξει μια ομάδα ανθρώπων, ολοκληρωτικά μέσα της, αυτό θα επηρεάσει την ανθρώπινη συνείδηση στο σύνολό της.»

Με εκτιμηση
Βέτα Γεωργιάδου

https://www.facebook.com/sxoleiotisfysis

 
 

sitemap

2o χλμ Τριλόφου - Επανωμής
Τ.Θ. 1827, 57500 Επανωμή
Τ.: 23920 64370
F.: 23920 64909
Κ.: 6973 744967
sxoleiotisfysis@gmail.com

Join us on

 

 
© 2012 ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ | design by: VISSARION | developed by: VP