ΣΧΟΛΙΚΟ
ΕΤΟΣ:
2015-2016

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΤΗ

Να γίνουμε εμείς
άξιοι πρόγονοι
των απογόνων μας.

08 Σεπτεμβρίου 2013
03.jpg 02.jpg 01.jpg  

Αγαπητοί γονείς

Το σχολειό μας γέμισε από φωνές παιδιών που χαίρονται, γιατί ξαναγύρισαν σε μέρη που τα γνωρίζουν και σε δασκάλους με τους οποίους συνδέθηκαν συναισθηματικά και από φωνές παιδιών, που ήρθαν σε ένα  καινούριο περιβάλλον και προσπαθούν να συδεθούν και με τον τόπο και με τους ανθρώπους  του. Και αυτή είναι μια διαδικασία που έχει ένα βαθμό δυσκολίας, ανάλογα με το πως έχει βιώσει κι αν έχει βιώσει αυτός ο μικρός σε ηλικία  άνθρωπος, αλλαγές στη ζωή του και ανάλογα με το πόσο ασφαλής νιώθει.

Κι αυτό σαφώς έχει να κάνει με τους γονείς.  Από τον τρόπο, με τον οποίο κρατάει ένα γονιός το παιδί του στην αγκαλιά ή από το χέρι και από  την έκφραση του προσώπου του,καταλαβαίνω αν θα έχουμε μια γρήγορη προσαρμογή ή  όχι. Προσαρμογή κάνουν οι γονείς  και ανάλογα ακολουθούν τα παιδιά. Το συναίσθημα που νιώθει  η μαμά ή ο μπαμπάς και ο τρόπος που παραδίδει το παιδί στον παιδαγωγό του, δείχνει την ασφάλεια ή όχι  του γονιού στην επιλογή του, να το αποχωριστεί. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τη συγκεκριμένη στιγμή. Έχει να κάνει με την όλη πορεία με το παιδί του μέχρι τώρα.

Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι ο άνθρωπος έρχεται από τη φύση του προικισμένος με εργαλεία επιβίωσης, όπως αυτά της  ευελιξίας και της προσαρμοστικότητας. Έχει ένστικτα που τον βοηθούν  να επιβιώσει. Πριν από λίγες μέρες είχε έρθει ένα ζευγάρι στο σχολειό με δύο μικρά παιδιά (3χρ και 13 μηνών). Κάποια στιγμή  κάνοντας αυτοκινητάκι στην κατηφόρα ο μεγάλος, θέλησε να κάτσει από πίσω του και ο μικρός, ο οποίος δεν περπατάει ακόμα. Και ξεκινώντας με φόρα ο μεγάλος, είδαμε το μικρό να βάζει τα πόδια του κάτω και να προσπαθεί να φρενάρει. Το μικρό παιδί δε γνωρίζει ότι αυτή είναι μια κατηφόρα, στην οποία επιταχύνει το αυτοκίνητο και αν αυτό δεν το ελέγξεις  κινδυνεύεις σε μικρό ή μεγάλο βαθμό.  Χωρίς λοιπόν να γνωρίζει όλα αυτά, κάνει τη σωστή κίνηση για να προστατευτεί , γιατί αυτό του λέει η φύση του.

Με τον ίδιο τρόπο αν ένα βρέφος βρεθεί σε νερό θα κολυμπήσει, πρώτα  γιατί  αυτό το στοιχείο του είναι οικείο από την πρώτη κατάσταση ύπαρξης στη  μήτρα της μαμάς του  και  δεύτερο για να επιβιώσει. Πως λοιπόν αυτά τα εργαλεία σταδιακά  στα παιδιά  μας, ατροφούν αντί να ενισχύονται; Πως λοιπόν αυτήν την  προίκα ο πολιτισμός μας και η κουλτούρα που δημιουργήσαμε, την εξαφανίζει. Στο όνομα ποιας καλύτερης εκπαίδευσης και ποιας προστασίας της παιδικής ηλικίας; Φτάσαμε να έχουμε νέους ανθρώπους με πέντε διδακτορικά και να νιώθουν τώρα χαμένοι. Να φοβούνται τη ζωή σε μια ηλικία, που θα έπρεπε να νιώθουν τη γη μικρή, για να τους χωρέσει. Και αυτοί να ψάχνουν μια τρύπα για να χωθούν και να βολευτούν.

Και δεν έχει να κάνει με τις συνθήκες που διαμορφώνονται κάθε φορά (οικονομική κρίση, πόλεμος, οικολογική καταστροφή π.χ. το τσουνάμι στην Ιαπωνία κ.α.). Εμείς οι γονείς και οι δάσκαλοι πρέπει να μεγαλώνουμε και να εκπαιδεύουμε τους ανθρώπους να τα καταφέρουν με κάθε συνθήκη. Ποιος μπορεί να διαβεβαιώσει το παιδί του ότι όταν μεγαλώσει, όλα θα είναι όπως τα βρήκαμε;  Ίσα-ίσα η ζωή διδάσκει ότι τίποτε δεν είναι βέβαιο. Εδώ δεν ξέρεις αν θα υπάρχεις την επόμενη μέρα. Στην οικογένεια του σχολειού μας βιώσαμε τέτοιες σκληρές αλήθειες αυτό το καλοκαίρι. Για ποια βεβαιότητα μιλάμε λοιπόν;

Ποια συγγνώμη μπορεί να επανορθώσει τη ζημιά  που γίνεται  στο όνομα της αγάπης; Και έχει πολύ πόνο αυτή η αγάπη. Και έχει πολύ θυσία αυτή η αγάπη.  Και πολλά δικαιολογητικά  άγνοιας.  Κανένας δε γεννήθηκε  με γνώσεις  για να γίνει γονιός. Και ο καθένας κουβαλάει την παιδική του ηλικία και τον τρόπο  της μητέρας  του και του πατέρα του.  Στο πανεπιστήμιο, που είχα τη χαρά να ξαναπάω  πριν από μερικά χρόνια  (στο Διδασκαλείο), ρωτούσε ο καθηγητής τις φοιτήτριες τι θα κάνουν στα παιδιά τους  ως μανούλες. Και αυτές με όλη την ορμή της ηλικίας τους και της καινούριας γνώσης, έδιναν απαντήσεις  με πολλές προσδοκίες. Ο καθηγητής  τις άκουγε με προσοχή, χαμογελούσε, κουνούσε το κεφάλι του και έλεγε στωϊκά: « -ότι έκαναν οι μανούλες σας θα κάνετε». Βέβαια υπάρχει αντίλογος, καθώς πολλοί άνθρωποι δουλεύουν πάνω σε αυτό, πάνω δηλαδή στα βιώματα της παιδικής τους ηλικίας  και προσπαθούν να αλλάξουν συμπεριφορά. Υπάρχει  επίσης και ο κοινωνικός περίγυρος που επηρεάζει πολύ σε αυτό. Όλοι μιλάνε πολύ για τα παιδιά τους σε συναθροίσεις (για ιώσεις, για σχολεία, για αγγλικά, για παιχνίδιακ.α.) και υπάρχει αλληλεπίδραση σε αυτό. Δηλαδή όταν όλοι κάνουν κάτι, αν εσύ αποφασίσεις ότι δεν πρέπει,νομίζεις ότι εσύ κάνεις λάθος.

Ωστόσο κάποια στιγμή πρέπει να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Και να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας. Όχι μόνο ως γονείς των παιδιών μας, αλλά ως γεννήτορες πολιτών της επόμενης γενιάς που θα κληθεί να διαχειριστεί βασικά ζητήματα  ζωής που έχουν να κάνουν με την οικονομία, την οικολογία, τις αξίες ζωής κ.α. Καθώς όπως λέει και ο Χαλίλ Γκιμπράν : «..τα παιδιά δεν είναι παιδιά μας . Είναι η λαχτάρα της ζωής για τη ζωή....»

Γιαυτή τη λαχτάρα της ζωής πρέπει να σκεφτούμε, να αποφασίσουμε και να δράσουμε. Για να γίνουμε εμείς άξιοι πρόγονοι των απογόνων μας.

Να έχετε μια καλή εβδομάδα και  ένα καλό ξεκίνημα για  όλους και κυρίως για τα  «πρωτάκια» μας, που ξεκινούν με χαρά το Δημοτικό σχολείο. Εύχομαι αυτή τη χαρά που τα βλέπω να έχουν να κρατήσει για κάθε καινούριο ξεκίνημα στη ζωή τους.

Με  πολύ αγάπη Βέτα

 
 

sitemap

2o χλμ Τριλόφου - Επανωμής
Τ.Θ. 1827, 57500 Επανωμή
Τ.: 23920 64370
F.: 23920 64909
Κ.: 6973 744967
sxoleiotisfysis@gmail.com

Join us on

 

 
© 2012 ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ | design by: VISSARION | developed by: VP