ΣΧΟΛΙΚΟ
ΕΤΟΣ:
2015-2016

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΤΗ

Η εμπειρία από την εκδρομή
στα Ζαγοροχώρια
με γονείς και παιδιά!

31 Οκτωβρίου 2013
06.jpg 05.jpg 04.jpg  
03.jpg 02.jpg 01.jpg  

Αυτό το τριήμερο βιώσαμε ένα καταπληκτικό ταξίδι εμπειρίας στα Ζαγοροχώρια. Ένα ταξίδι γεμάτο από πολλές ενδιαφέρουσες καταστάσεις, που ήταν σχεδιασμένο και βασισμένο πάνω σε ωφέλιμες εμπειρικές αντιθέσεις. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος (καλοκαιρινός) και η φύση εκεί εκπληκτικά μαγική. Είδαμε στα Γιάννενα,το Μουσείο Βρέλλη με  τα κέρινα ομοιώματα από την Ελληνική ιστορία, που είναι εξαιρετικά, αλλά αυτό που σε ξαφνιάζει εκεί ευχάριστα και αισόδοξα είναι το τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, όταν πιστέψει σε ένα όραμα.

Όση ομορφιά βρήκαμε σε ένα μουσείο που το έφτιαξε ανθρώπινο χέρι, άλλη τόση και περισσότερη βρήκαμε μέσα στο σπήλαιο του Περάματος με τους σταλαγμίτες και σταλακτίτες. Ομορφιά και αρμονία, που την επιμελήθηκε η ίδια η φύση με την υπομονή που χρειάζεται, για κάθε τι καλό.

Στο κομμάτι  αυτό της Ελλάδας, την Ήπειρο, τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Τα πέτρινα γεφύρια, τα ποτάμια με τα γαλαζοπράσινα νερά (Βοϊδομάτης), που είναι τόσο καθαρά που μπορείς και να πιεις από εκεί (το κάνανε τα παιδιά που κάνανε ράφτινγκ), τις εκκλησίες τις παλιές (μοναστήρι της Μολυβδοσκέπαστης), τους ξενώνες τους παραδοσιακούς, το φαγητό, τις διαδρομές μέσα στα βουνά, τα οποία φωτίζονταν από αυτό το γλυκό φως του φθινοπώρου, που δημιουργώντας σκιές,  τόνιζε διαφορετικά όλη αυτή την έκρηξη χρωμάτων;

Βάλαμε τα παιδιά να παρατηρήσουν τα χρώματα που έβλεπαν και ήταν καταπληκτική η ποικιλία μέσα από τα δικά τους μάτια. Επίσης τα παιδιά, με τη δική μας παρότρυνση, παρατήρησαν την αρμονία του  φυσικού και του οικιστικού τοπίου και αυτό είναι κάτι, που πρέπει να το επισημαίνουμε στα παιδιά αλλά να το βλέπουμε και εμείς οι ίδιοι, για να αντιληφθούμε επιτέλους σα χώρα, ό,τι ο κάθε τόπος μας επιβάλλει μια συμπεριφορά που έχει να κάνει με τα πάντα. Με την αρχιτεκτονική, τη διατροφή κτλ.

Εκείνο όμως που δεν αλλάζει πουθενά και είναι ζητούμενο παντού, είναι η ευγένια και η σοφία των ανθρώπων, που εδώ τη συνατήσαμε στο πρόσωπο της κ. Κωνσταντίνας, που είχε έναν ξενώνα εκεί στα Άνω Πεδινά, που μέναμε.

Την τελευταία μέρα της εκδρομής πήραμε τα παιδιά, χωρίς τους γονείς(μου αρέσει να το κάνω αυτό) και πήγαμε στο δάσος, για να μιλήσουμε και να ακούσουμε μέσα στην πιο καθαρή σιωπή, αυτή της φύσης. Θυμηθήκαμε την αναπαράσταση της μάχης στο Καλπάκι, που την είδαμε την προηγούμενη μέρα και μιλήσαμε για την ελευθερία. Που δεν έχει να κάνει μόνο με τους εξωτερικούς κατακτητές σε έναν πόλεμο, αλλά έχει να κάνει με την ίδια μας τη ζωή. Θέλαμε να συνδέσουν τα παιδιά έστω μόνο σαν μια ακουστική εμπειρία (να υπάρχει μέσα τους σα μια μικρή χαραγματιά- τουλάχιστον στα πέντε και στα έξι τους το άκουσαν), ότι σκλαβιά έχουμε και εμείς στην καθημερινότητά μας. Όταν κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν και δεν μας ταιριάζουν (σίγουρα θα ανακαλύψουμε πολλούς λόγους ή δικαιολογίες γι΄αυτό) και ό,τι ελευθερία σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου.

Μέσα στο δάσος  θαυμάσαμε τα χρώματα,  ανακαλύψαμε την αρμονία και ακούσαμε τους ήχους μέσα εκεί. Είναι μια άσκηση, όπου κλείνουμε τα μάτια και προσπαθούμε να ακούσουμε όσους περισσότερους ήχους μπορούμε. Και μετά από αυτό απολαύσαμε τα λόγια των παιδιών: «...άκουσα τον αέρα να κουνάει τα φύλλα, τις ρίζες που κουνιούνται κάτω από το χώμα, τις ακτίνες του ήλιου να τραγουδάνε μαζί με τα φύλλα, την αλεπού και το λύκο να περπατάνε μαζί με τον ελέφαντα (Άννα)....».

Και εκεί μέσα σε αυτή τη μυσταγωγία η κ. Κωνσταντίνα μίλησε στα παιδιά για τη ζωή της. Πως  μεγάλωσε μέσα στο δάσος, βλέποντας τις αρκούδες να περνάνε μπροστά της, πως αγαπούσε πάντα όποια δουλειά έκανε. Ακόμα και όταν καθάριζε ξενώνες είπε, το έκανε με πολύ χαρά και αγάπη (και είναι μαγικό να βλέπεις τα παιδιά μετά από ώρα στο παιχνίδι που στήσανε, τρία παιδιά να κάνουν τις καθαρίστριες, η θεία καθαρίστρια, η μαμά και η αδελφή), και πως όταν έχασε τα δύο δάχτυλα του δεξιού χεριού της και ο γιατρός της είπε ότι δε θα μπορεί να πιάσει τίποτε με το δεξί, αυτή μετά από αυτό, έμαθε να κάνει πολύ περισσότερα πράγματα από ότι έκανε πριν (να ράβει, να ζωγραφίζει, να τσαπίζει κ.α.).

Η εμπειρία δε μεταφέρεται. Είναι βιωματική. Είναι όμως μεγάλη χαρά και για τα παιδιά ευκαιρία, να συναντάς ανθρώπους, που έχουν να προσθέσουν κάτι στη δική σου εμεπιρία και να επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη ξέρεις. Ότι η παιδεία δεν έχει να κάνει με τη γνώση, με την πληροφορία. Η παιδεία είναι η καλλιέργεια του εαυτού και είναι θαυμαστό να  τη συναντάς μπροστά σου.  Και λέει ο Μπουσκάλια «’..μερικοί από τους πιο ηλίθιους που γνωρίζω έχουν ντοκτορά! Μερικοί από τους σοφότερους που γνωρίζω, δεν ξέρουν καν τι είναι το ντοκτορά...» Και συνεχίζει: «.. η γνώση δεν είναι σοφία. Η μάθηση από μόνη της δεν είναι σοφία. Σοφία είναι η εφαρμογή της γνώσης.. Να συνειδητοποιείς ότι δε ξέρεις τίποτε.... και να έχεις το μυαλό σου ανοιχτό...».

Ευχαριστούμε
όλους όσους συνέβαλαν σε αυτή την εμπειρία,
παιδιά, γονείς, δασκάλους, τους οδηγούς μας
και την κ. Κωνσταντίνα.

 
 

sitemap

2o χλμ Τριλόφου - Επανωμής
Τ.Θ. 1827, 57500 Επανωμή
Τ.: 23920 64370
F.: 23920 64909
Κ.: 6973 744967
sxoleiotisfysis@gmail.com

Join us on

 

 
© 2012 ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ | design by: VISSARION | developed by: VP