ΣΧΟΛΙΚΟ
ΕΤΟΣ:
2015-2016

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΤΗ

Η ελληνική πραγματικότητα σε αντίθεση
με τα Σχολειά του Δάσους στη Γερμανία.

22 Δεκεμβρίου 2013
06.jpg 05.jpg 04.jpg  
03.jpg 02.jpg 01.jpg  

Είναι εκπληκτικό το πόσο κοντά είναι στην παιδική ηλικία η φιλοσοφία των Σχολείων του Δάσους και στο τι πραγματικά χρειάζεται ένας άνθρωπος για να αναπτυχθεί και το πόσο απέχει από αυτή την πραγματικότητα, η κουλτούρα που έχει διαμορφωθεί  στη χώρα μας γύρω από την προσχολική ανάπτυξη και αγωγή.

Τα δικά μας τα παιδιά θεωρούμε ότι είναι ανίκανα να σκαρφαλώνουν σε δέντρα, κρυώνουν εύκολα, αρρωσταίνουν, είναι αδιανόητο να βγαίνουν έξω με τη βροχή και το χιόνι. Λες και τα δικά μας παιδιά  έχουν διαφορετικά κύτταρα, είναι άλλης «κατηγορίας παιδιά» και εμείς καλούμαστε να τα προστατεύσουμε υψώνοντας γύρω τους ένα τεράστιο δίχτυ ασφαλείας, αγνοώντας ό,τι όσο περισσότερη ασφάλεια βάζουμε, τόσο πιο ανασφαλή τα κάνουμε. Είναι αυτό που γράφει το άρθρο για τα σχολεία του Δάσους ότι «οι μοναδικές φορές που παιδιά έχουν πέσει από δέντρα, είναι όταν βρίσκονται μπροστά οι γονείς τους και σκέφτονται: "Ο μπαμπάς είναι εδώ για να με σώσει"».

Σύμφωνα και με την κ. Γιάννακα Νατάσα, που είναι δρ. Κλινικής Ψυχολογίας και Ψυχοπαθολογίας του παιδιού και συνεργάτιδα του Πανεπιστημίου Paris V Rene Descartes, οι γονείς που δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη του παιδιού για σωματική κίνηση με ελευθερία, για ομαδικό, ελεύθερο παιχνίδι, για ανεξαρτησία και αυτονομία, στερούν από το παιδί τη χαρά και την ευκαιρία να αποκτήσει σωματική κοινωνική αυτοπεποίθηση και αυτό είναι κάτι πολύ συνηθισμένο στην ελληνική οικογένεια.

 «Συχνά» συνεχίζει η κ. Γιάννακα, « η βαθμολογία στο σχολείο είναι το έπαθλο της επιτυχίας των γονέων, έπαθλο που δυστυχώς πολλές φορές δεν έχει κανένα αντίκρυσμα στη μετέπειτα ζωή του. Γιατί η επιτυχία στην επαγγελματική αλλά και προσωπική ζωή πηγάζει κυρίως από την αυτοπεποίθηση, που μπορεί να έχει όποιος διαθέτει περισσότερες κοινωνικές εμπειρίες, όποιος μπορεί να είναι ευφυής σε κοινωνικό και συναισθηματικό επίπεδο, όποιος μπορεί να διαπραγματευτεί, να πάρει πρωτοβουλίες, να έχει προσαρμοστικότητα, να ξέρει να λύνει συγκρούσεις, να αναπτύσσει υγιείς φιλικές και επαγγελματικές σχέσεις».

Εμείς εδώ στο δικό μας σχολειό, γνωρίζοντας όλα αυτά και υιοθετώντάς τα σαν φιλοσοφία και  πρακτική και με συμμάχους τους γονείς, δημιουργούμε καταστάσεις όπου τα παιδιά βιώνουν σε περιβάλλον φύσης, εμπειρίες κινητικές και συναισθηματικές πολύ δυνατές.

Έτσι, βγάζουμε έξω τα παιδιά στη βροχή και στον αέρα για να νιώσουν τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, τον ήχο της βροχής και να αισθανθούν τον αέρα να τους παρασέρνει, για να συνδεθούν και να αγαπήσουν τα στοιχεία της φύσης.  Και με αυτόν τον τρόπο να συνδεθούν με τη φύση τους.

Στα πλαίσια αυτής της λογικής λοιπόν, ανεβήκαμε στο Χορτιάτη μια μέρα που έβρεχε και είχε αέρα. Και ήταν μία από τις πιο μαγικές μέχρι τώρα εμπειρίες των παιδιών. Θαυμάσαμε τα χρώματα της φύσης και μετρήσαμε τις αποχρώσεις τους. Παίξαμε με τα ξερά  φύλλα, κάναμε ένα βουνό από αυτά και κάναμε βουτιές μέσα τους. Περπατήσαμε με δύναμη για να  ακούσαμε τον ήχο που έκαναν κάτω από τα πόδια μας.

Σε ένα πλάτωμα και μετά από περπάτημα δύο χιλιομέτρων, μας υποδέχθηκαν δυο φίλοι μας, οι δύο Γιώργηδες, οι οποίοι  άναψαν φωτιά για να ζεσταθούμε και μοιραστήκαμε το φαγητό μας γύρω από αυτήν. Μαζέψαμε ξύλα για να ενισχύσουμε  τη φωτιά και χορέψαμε γύρω της σαν τους Ινδιάνους. Φωνάξαμε δυνατά το όνομά μας για να το ακούσουν τα βουνά δίπλα μας. Ανακαλύψαμε ρίζες που εξείχαν από τη γη και φυτά που μας έκαναν εντύπωση. Και χρησιμοποιήσαμε όλα τα μεταφορικά μέσα κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Ανεβήκαμε λοιπόν για λίγο, σε φορτηγό που κουβαλάει ξύλα, σε ένα κλειστό φορτηγάκι και σε ένα λεωφορειάκι του Δασαρχείου.

Ήταν όλα αυτά τόσο ταιριαστά για τα παιδιά και είχε τόση χαρά όλη η διαδικασία, που σκέφτεσαι ότι είναι κρίμα να μην είναι αυτή η καθημερινότητα τους, η οποία παρεπιπτόντως δεν κοστίζει κιόλας.

Κοιτώντας τώρα τις φωτογραφίες, αυτό που βλέπεις είναι χαμόγελα και μάτια να γυαλίζουν από τη χαρά και τον ενθουσιασμό. Ακριβώς αυτό που λείπει από τη ζωή μας.

Είναι επιλογή μας να ξαναβρούμε αυτά τα στοιχεία και θα το πετύχουμε αν ξανα-ανακαλύψουμε το παιδί μέσα μας. Το παιδί που υπήρξαμε κάποτε και το οποίο το θάψαμε κάτω από τα πρέπει και τις πλαστές ανάγκες μας. Εμείς οι γονείς και οι δάσκαλοι πρέπει να ξαναθυμηθούμε, πώς ήμασταν στα 5 και στα 10 χρόνια μας. Να θυμηθούμε πόσο πολύ ανάγκη είχαμε το παιχνίδι και την επαφή με συνομηλίκους. Πόση ανάγκη είχαμε τη φύση και την ελευθερία της δράσης.  Να το θυμηθούμε και να το ξαναζήσουμε. Γιατί «μένοντας πάντα παιδιά», γινόμαστε αυτόματα καλύτεροι γονείς και καλύτεροι δάσκαλοι.

 
 

sitemap

2o χλμ Τριλόφου - Επανωμής
Τ.Θ. 1827, 57500 Επανωμή
Τ.: 23920 64370
F.: 23920 64909
Κ.: 6973 744967
sxoleiotisfysis@gmail.com

Join us on

 

 
© 2012 ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ | design by: VISSARION | developed by: VP