ΣΧΟΛΙΚΟ
ΕΤΟΣ:
2015-2016

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΤΗ

Το οδοιπορικό προς τα σύνορα και τους πρόσφυγες.

09 Σεπτεμβρίου 2015

και συνεχίζουμε να συγκεντρώνουμε υλικό!!!

Ξεκινήσαμε από το σχολειό παρέα με την αγαπημένη μας δασκάλα Κατερίνα Γούλα, που ήδη έχει θητεία στην Ειδομένη 10 ημερών και βάλε, με την ΜΚΟ "Praksis". Σε όλο το δρόμο προσπαθούσε να μας προετοιμάσει γι΄αυτό που θα βλέπαμε και θα ζούσαμε. Μας έλεγε ότι θέλει πολύ προσοχή η διαχείριση της βοήθειας εκεί. Ότι αυτοί οι άνθρωποι, δεν είναι η κατηγορία των εξαθλιωμένων μεταναστών, ότι είναι άνθρωποι που είχαν μια κανονική ζωή και φαίνεται αυτό από τον τρόπο που είναι ντυμένοι, από τη συμπεριφορά τους, από τα λόγια τους. 
Αλλά πως η πολήμερη ταλαιπωρία σε συνθήκες ζέστης, ανασφάλειας και διαρκούς μετακίνησης, τους έχει, όπως είναι πολύ φυσικό αυτό, εξαντλήσει τα αποθέματα υπομονής, οπότε όταν είναι να πάρουν βοήθεια νερό ή φαγητό ορμάνε όλοι μαζί και πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός, στο να κρατάς ισορροπία και πρέπει επίσςη να είσαι προσεκτικός και να σέβεσαι την ιεραρχία των οργανώσεων που συμμετέχουν, καθώς και την ιεραρχία μέσα στην κάθε οργάνωση.
Όλα αυτά ξένα για μένα, που πρώτη φορά βρέθηκα σε άμεση επαφή με μια τέτοια κατάσταση και που είχα στο μυαλό μου ότι θα πάμε, θα ανοίξουμε την πόρτα του αυτοκινήτου και θα μοιράσουμε εμείς τα όσα μαζέψαμε, στον κόσμο που είναι εκεί. Και όποιος προλάβει. 
Ήταν λίγο σοκαριτσικό επίσης τα όσα μας είπε η Κατερίνα για τα σκουπίδια που υπάρχουν εκεί και ότι θα χρειαστούν χρόνια για να μπορέσει η γη να βρει την ισορροπία της. 
Φτάσαμε στην Ειδομένη λοιπόν και η εικόνα ήταν ενός πλήθους διάσπαρτου, 500 περίπου ανθρώπων, που ήταν χωρισμένοι σε ομάδες των 50 ατόμων και που μιλούσαν μεταξύ τους ή ήταν καθισμένοι στις σκιές. Οι περισσότεροι ήταν νέα παιδιά , αγόρια στην πλειοψηφία τους, κάποιες οικογένειες με παιδιά και λίγοι ηλικιωμένοι.
Η Κατερίνα μας είπε ότι πρώτη φορά ήταν τα πράγματα τόσο ήρεμα. Κάποιοι νεαροί ψώνιζαν από τις δύο υπαίθριες καντίνες και κάποιες μάνες πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στους γιατρούς χωρίς σύνορα με πολύ ησυχία. Το πρώτο που κάναμε ήταν να πάρουμε το κλειδί του παλιού σχολείου του χωριού και να πάμε να κατεβάσουμε τα πράγματα εκεί, προσθέτοντας τα στις προμήθειες που ήδη υπήρχαν. Στη συνέχεια γυρνώντας πίσω στο χώρο παραμονής, είδαμε τη Χριστίνα από την Ύπατη Αρμοστεία να ρωτά με αγωνία αν υπάρχουν νερά γιατί η ζέστη ήταν ήδη αρκετή και ο κόσμος διψούσε και έψαχνε νερό. Να λοιπόν που βρήκαμε ρόλο και γυρνώντας στο σχολείο φορτώσαμε νερά στο βαν, το οποίο παρεπιπτώντος έκανε πολύ καλή δουλειά εκεί (ίσως ήταν πιο χρήσιμο από εμάς- ευχαριστούμε πολύ την Auto Union- του Δημήτρη Ζουλφάκου για την προσφορά).
Μοιράζοντας το νερό με την Κατερίνα είδα αυτό, που μου περιέγραφε λίγο πριν. Είδα δηλαδή τον κόσμο να τρέχει προς το νερό και να ορμάει να πάρει ο καθένας από ένα (εγώ ήμουν έτοιμη να δώσω σε όποιον ζητούσε) και είδα την Κατερίνα ψύχραιμη και με σταθερή φωνή να τους βάζει σε σειρά να ζητάει τον leader της κάθε ομάδας με το νούμερο της ομάδας του και να δίνει σε αυτόν τις εξάδες με το νερό ,έτσι ώστε να φτάσουν για όλους. ¨ηταν ψύχραιμη και δεν πτοούνταν από τα παρακάλια π.χ είμαι μόνος, έχω παιδιά, τα οποία τα έχει ακούσει μάλλον άπειρες φορές τις μέρες που είναι εκεί.Γιατί όπως είπε, αν δεν γίνει σωστή διαχείριση του υλικού βοήθειας και συμβαίνει αυτό ενίοτε όταν ορμάνε όλοι μαζί, και δε γίνεται σωστή μοιρασιά και τότε ξεσπάνε αναταραχές ανάμεσα τους. Γιατί ήδη οι ψυχικές τους αντοχές είναι περιορισμένες.
Κάποιες μαμάδες ψάχναν ρούχα ή παπούτσια για τα μικρά παιδιά και είδα ότι πραγματικά τα ρούχα που στείλαν οι γονείς του σχολείου, πιάσαν τόπο. Δε θα ξεχάσω τη μάνα, που είχε ένα βρέφος δύο μηνών κια έψαχνε τροφή γιαυτή την ηλικία. Πήγαμε να φέρουμε κατι φακελάκια με γάλα σκόνη γιαυτ'η την ηλικία, από το σχολείο που μας έδωσε η παιδίατρος μας, αλλά δεν προλάβαμε να τα δώσουμε, γιατί ήρθε η σειρά του και πέρασαν τα σύνορα. Εύχομαι να βρήκαν κάτι από την άλλη πλευρά.
Και επίσης είδα έναν, που ήταν και ο αρχηγός της ομάδας του, να φοράει μόνο μία σαγιονάρα, καθώς η άλλη είχε κοπεί. Ψάξαμε πάλι στην αποθήκη και με κόπο βρήκαμε ένα ζευγάρι παπούτσια στο νούμερο του. Είχα μεγάλη αγωνία να προλάβουμε τουλάχιστον αυτόν, πριν περάσει ξυπόλητος τα σύνορα. Τον προλάβαμε ακριβώς την ώρα που περνούσε τα κάγκελα.Θυμάμαι το χαμόγελο ικανοποίησης αυτής της ανάγκης του, μαζί με την έκφραση ευθύνης εκείνης της στιγμής να συντονίσιε την ομάδα του. 
Καθίσαμε με τον Τηλέμαχο π΄σιω από το βαν και παρακολουθούσαμε τους ανθρώπους να περνάνε μπροστά μας σε αυτό το οδοιπορικό μετάβασης από τη μια ζωή στην άλλη. Παρατηρούσα τα πρόσωπά τους και επιχειρούσα να φανταστώ τι ένιωθαν. Προσπαθούσα να μπω στη θέση τους και να νιώσω, πώς είναι να μαζεύεις σε ένα σακίδιο τη ζωή σου και να ξεκινάς μια καινούρια πορεία, μην έχοντας καμία ασφάλεια στο αν καν θα φτάσεις ζωντανός στο τέρμα της. Εσύ ή τα μέλη της οικογένειάς σου, οι φίλοι σου, οι γνωστοί σου. Μη ξ'εροντας ούτε καν ποιο είναι το τέρμα. 
Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορείς να μπες στη θέση τους, όταν είσαι μέσα σε ένα αυτοκίνητο και ξέρεις ότι όταν γυρίσεις πίσω, όλα θα είναι στη θέση τους, έτσι όπως τα άφησες. Αυτό όμως που κατάλαβα, βλέποντας και ζώντας άμεσα και όχι μέσω κάποιας εικόνας ή ενός βίντεο, αυτό λοιπόν που κατάλαβα για άλλη μια φορά, είναι ότι ο άνθρωπος έχει απεριόριστες δυνάμεις και δυνατότητες. Από τη φύση του. Κουβαλάει εργαλεία επιβίωσης, όπως την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα. Και που όταν παραστεί ανάγκη ενεργοποιούνται και τον σώζουν. Τουλάχιστον βιολογικά. Για το ψυχικό κομμάτι, το σίγουρο είναι ότι κάτι πάντα μένει. Ίσως και πολλά. Ίσως και όλα. Στο χέρι αυτών των ανθρώπων, ή μάλλον στον τρόπο που μεγάλωσαν, μένει το πως θα διαχειριστούν ψυχικά και ηθικά αυτήν την κατάσταση. Γαιτί η ποιότητα του ανθρώπου φαίνεται στα μάτια του και στη συμπεριφορά του.
Και εγώ είδα εκεί ανθρώπους, που όταν τους έδιναν κάτι στο χέρι ήταν σαν να έλεγαν, δεν το έχω αυτό ανάγκη. 
Ντρεπόμουν, όταν μοίραζα καραμέλες στα παιδιά. Ένιωθα ότι θα γυρνούσαν και θα μου΄λεγαν " δεν εχουμε ανάγκη τις καραμέλες σου". Έναν καλύτερο κόσμο έχουμε ανάγκη. Έναν κόσμο, που δε θα χρειάζεται να αφήνουμε τα σπίτια μας και να βαδίζουμε δρόμους, όπου η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται, μπαίνουν σε δοκιμασία. 
Καλύτερα να πάω να μαζεύω τα σκουπίδια. Αυτό θα κάνουμε την επόμενη φορά που θα πάμε.Γιατί θα ξαναπάμε....
Πάντως αυτό που μας σώζει είναι το χαμόγελο των παιδιών. Τα παιδιά χαμογελάνε και αυτό σου δίνει το δικαίωμα να ελπίζεις και να ξαναεμπιστεύεσαι τη ζωή.

 
 

sitemap

2o χλμ Τριλόφου - Επανωμής
Τ.Θ. 1827, 57500 Επανωμή
Τ.: 23920 64370
F.: 23920 64909
Κ.: 6973 744967
sxoleiotisfysis@gmail.com

Join us on

 

 
© 2012 ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ | design by: VISSARION | developed by: VP